As roupas miran ás pedras polas que van transitar. Eu penso que as pedras tamén miran. E calan. Elas esperan, máis nada. As roupas van, irán, como xa foron. Cada quen no seu natural....
Á vista extasiada da catedral, por fin, as roupas póstranse diante das torres, logo dun longo camiño purgando os pecados dos corpos que as vestiron. Onde quedou quen as vestise, non interesa. Estas roupas fixeron o camiño en ausencia de corpo portante, elas só. A...
Quere a roupa camuflarse de corda...
Estas luvas están a mimar un tendedeiro. En todos os sentidos....
Cantos anos cumprirán as toallas e a bata! E os calcetíns, dentro do teren idade, son noviños e rebuldeiros. Igual é que o corpo xa bailou e agora os pés levan o ritmo. Os pantalóns brancos? De sanitario por se hai que levar o corpo ou os...