Xa non se labran os campos, non se traballan as hortas, non se colgan as roupas. Quedan os restos de cando falabamos co entorno. Só medra o silencio. E o abandono, o noso, de nós, de abandonármonos, isolármonos. Como se puideramos vivir sós...
O vestido e o vento. Que boa parella de baile. Inda que non o pareza, sempre bailan agarrado...
Despois do programa de centrifugado das lavadoras, as roupas quedan engurradas de vez. Téndense e alísanse e xa está. Se cadra, cando recollan o tendedeiro para alisar, podían aproveitar para recoller o edificio e alisalo tamén. Un pouco engurrado está....
“Non hai con quen falar!” É a fala máis repetida pola xente de aldea. “Nin na perruquería” confirman as mulleres de vila. Os tendedeiros, eses bio-marcadores, evidencian esa mudez progresiva. Velaquí este tendedeiro sen ningún conxénere a quen dar un simple “bo día”. Fóra deste tendedeiro non hai...