A sensación de debruzarse ó precipicio para lavar a roupa fóra do espazo natural e seguro do fogar. Lavar a man! Esa forma antiga e incómoda que non aproveita as vantaxes da tecnoloxía. Pero toca, apalpa, acariña, e mide a calidade das roupas alén do seu...
Tenmelle un aire de vestido de noiva. De cola longa. E detrás, a rapazada do convite, imaxinando que poderían pisalo. Por enredar, máis nada!...
Xa non se labran os campos, non se traballan as hortas, non se colgan as roupas. Quedan os restos de cando falabamos co entorno. Só medra o silencio. E o abandono, o noso, de nós, de abandonármonos, isolármonos. Como se puideramos vivir sós...
O vestido e o vento. Que boa parella de baile. Inda que non o pareza, sempre bailan agarrado...
Despois do programa de centrifugado das lavadoras, as roupas quedan engurradas de vez. Téndense e alísanse e xa está. Se cadra, cando recollan o tendedeiro para alisar, podían aproveitar para recoller o edificio e alisalo tamén. Un pouco engurrado está....