20 Set BLOGMETENDAL DCCLXXVII: Sós, nós
Xa non se labran os campos, non se traballan as hortas, non se colgan as roupas.
Quedan os restos de cando falabamos co entorno.
Só medra o silencio.
E o abandono, o noso, de nós, de abandonármonos, isolármonos.
Como se puideramos vivir sós
Sen comentarios