As roupas miran ás pedras polas que van transitar. Eu penso que as pedras tamén miran. E calan. Elas esperan, máis nada. As roupas van, irán, como xa foron. Cada quen no seu natural....
Á vista extasiada da catedral, por fin, as roupas póstranse diante das torres, logo dun longo camiño purgando os pecados dos corpos que as vestiron. Onde quedou quen as vestise, non interesa. Estas roupas fixeron o camiño en ausencia de corpo portante, elas só. A...
Quere a roupa camuflarse de corda...
Non sei se están a secar, a clarear, ou a morrer. Os nícharos están tapiados, co que deles non saíron e neles non van entrar. Igual non están a nada. Só a tomar o sol...
Estas luvas están a mimar un tendedeiro. En todos os sentidos....