Non me custa nada imaxinala sentada, así lixeira de roupa pola calor abafante; cos dedos das mans entrelazados, sen tele, sen radio; nun silencio rebentado polo estrondo dos pensamentos, mentres os ollos, dirixidos á xanela atrás da que está o tendedeiro, miran un universo...
Son o lumpen do téxtil doméstico. Os arrastrados, imprescindibles e marxinados. E é necesario marxinalos, por saúde, por hixiene e por comodidade. Canto se lles debe e o mal que se lles trata! A traxedia é que non pode ser doutra maneira...
Gústalle o fútbol, non hai dúbida. Igual se lle gustase algo menos non vivía só....
Muller, soa, madura, separada pero con familia. Esa desorde fala da distancia entre a insatisfacción da vida que vive e a satisfacción da que lle gustaría vivir, pero cada día mira difícil poder vivir....
Depois de um dia de calor, não necessitou mais roupa que esta pra andar pela casa...