O xeranio, esa planta vulgar e resistente, e sufrida. O xeranio. Tan vulgar como simplemente quererse sen facer ruído. O xeranio. Tan resistente como convivir cas rutinas cotiás. O xeranio. E corida! O xeranio. Con discreción. Sen chamar a atención. Está. A roupa interior...
Toda é roupa de home, pero entón, ese tanga...
Velaí están, acurrunchadas contra o recanto do patio de luces (por que chaman “de luces” a un sitio que case sempre é o máis escuro do edificio?) Atemorizadas. Cal será a ameaza!?...
A roupa de traballar, os guantes de traballar, os calcetíns de traballar, os pantalóns de traballar, as camisolas de traballar, o traballo que pasa a lavadora para non acabar de lavar o traballo da roupa de traballar. Aquí é o sol quen traballa....