Son o lumpen do téxtil doméstico. Os arrastrados, imprescindibles e marxinados. E é necesario marxinalos, por saúde, por hixiene e por comodidade. Canto se lles debe e o mal que se lles trata! A traxedia é que non pode ser doutra maneira...
Gústalle o fútbol, non hai dúbida. Igual se lle gustase algo menos non vivía só....
Pra min que é de muller, madura xa, e soa. Élle, igual, unha benzón, así pode vestir esa roupa de cores suaves, pacíficas, sosegadas. Hai saber do trebón pra gozar da calma...
Muller, soa, madura, separada pero con familia. Esa desorde fala da distancia entre a insatisfacción da vida que vive e a satisfacción da que lle gustaría vivir, pero cada día mira difícil poder vivir....
Depois de um dia de calor, não necessitou mais roupa que esta pra andar pela casa...