Paredes suxas e roupa limpa. Canos de augas residuais e lixos e tendedeiros de roupa limpa. A parede lembra á roupa que o seu estado é pasaxeiro. A roupa lembra á parede que hai esperanza. O cano lembra que todo pasa. E malo se non pasa!...
Unha toalla xa está terminal. Pero o resto, necesita coidados que as preserven do desleixo no tender. I el non haberá unhas pinzas no botiquín!?...
Sei facer esas camas. E sei quen dorme en cal. Quédalle grande á neta. Pero, xa se sabe, as avós sempre mercan para as medras....
“Humanizar a paisaxe” é una proclamación de soberbia antropocéntrica. Formar parte da paisaxe é un desafío, eloxio da discreción e do ser unha parte de algo inmenso e fermoso....
E seguro que hai un desparellado!...