BLOGME TENDAL CCVIII: Trandeira contemporánea

17 Xan BLOGME TENDAL CCVIII: Trandeira contemporánea


blogme 208
icon englandicon porticon cataláicon esp
Velaquí estas roupas que non están a secar. Están a bailar danza contemporánea.
O seu seu dono posiblemente sexa seareiro de cervexa e cigarro e voz en berro e insulto a prol de ninguén e só en contra de quen cadre e polo que sexa.
Pero esta roupa alegre en cor, ousada en formas, baila ó son do vento unha coreografía all’improviso, deixándose levar. Que a vida non é máis que isto: deixarte levar. Coma a danza boa. Mesmo a tradicional cando liberada do corsé dos coros e danzas. Deixarte levar, ás veces, por unha mesma, que é o máis difícil. Ou tamén, coma nesta trandeira, pola nosa sombra, o que ás veces arrepía. Ou en contacto con quen te toque, que non é doado vivir en danza-contact.
Ese xeito das perneiras dos pantalóns, tan femininos, tan elegantes e revirados. Esa camisola amarela contorsionista, e a granate tan equilibrada e económica que só acena cun hombreiro.
Danzai, prendas, danzai. A esperanza dos homes co baile é que nos deixemos levar polas roupas. Habíanos secar a vergonza.
Claro que, se cadra, simplemente están a celebrar un gol e todo o que escribín é unha parvada.

icon espHe aquí estas ropas que no están secando. Están bailando danza contemporánea.
Su dueño posiblemente sea un forofo de cerveza y cigarro y voz en grito e insulto a favor de nadie y sólo en contra de quien sea y por lo que sea.
Pero esta ropa alegre en color, osada en formas, baila al son del viento una coreografía all’improviso, dejándose llevar. Que la vida no es más que esto: dejarte llevar. Como la buena danza. Incluso la tradicional cuando liberada del corsé de los coros y danzas. Dejarte llevar, a veces, por una misma, que es lo más difícil. O también, como en este tendedero, por nuestra sombra, lo que a veces horroriza. O en contacto con quien te toque, que no es fácil vivir en danza-contact.
Esa forma de las piernas de los pantalones, tan femeninas, tan elegantes y retorcidas. Ese maillot amarillo contorsionista, y el granate tan equilibrado y económico que sólo mueve un hombro.
Danza de tendedero. Danzad, prendas, danzad. La esperanza de lol hombres con el baile es que nos dejemos llevar por las ropas. Nos secaría la vergüenza.
Claro que, a lo mejor, simplemente están celebrando un gol y todo lo que escribí es una tontería.icon pinza

icon cataláHeus aquí aquesta roba que no es seca. Está ballant una dansa contemporània.
El seu seu amo, possiblement, sigui fan de la cervesa i el cigarret i de cridar i insultar en nom de ningú i només contra el que sigui i segons sigui necessari.
Però aquest alegre color de la roba, formes audaços, ballant al so del vent, all’improviso, una coreografia, deixant-se portar. Que la vida no és més que això: deixar-se portar. Com el bon ball. També el tradicional quan s’allibera de la cotilla tradicional dels coros y danzas. Deixar-se portar, de vegades pel mateix, és el més difícil. O, com en aquest estenedor, per la nostra ombra, que de vegades horroritza. O en contacte amb els que ens toca, no és fàcil viure en la dansa-contacte.
Així les polaines dels pantalons, tan femenins, tan elegants i sinuosos. Així la samarreta groga contorsionista, i la granat tan equilibrada i econòmica que balla amb un simple gest d’espatlla.
Danseu, roba, Danseu. L’esperança dels homes amb el ball és que ens deixem portar per la roba. Se’ns s’assecaria la vergonya.
És clar, potser només estan celebrant un gol i tot el que vaig escriure és una ximpleria. icon pinza

icon portVelaquí estas roupas que não estão a secar. Estão a dançar dança contemporânea.
O seu seu dono possivelmente seja seareiro de cerveja e cigarro e voz em berro e insulto a favor de ninguém e só em contra de quem seja e pelo que seja.
Mas esta roupa alegre em cor, ousada em formas, dança na música do vento uma coreografía all’improviso, deixando-se levar. Que a vida não é mais que isto: deixar-se levar. Coma a dança boa. Mesmo a tradicional liberada do corpete abafante dos coros e danças. Deixar-te levar às vezes por uma mesma, que é o mais difícil. Ou também, coma neste estendal, pela nossa sombra, o que às vezes arrepia. Ou em contacto com quem te toque, que não é singelo viver em dança-contact.
Esse modo das perneiras das calças, tão femininos, tão elegantes e revirados. Essa camisola amarela contorcionista, e a granate tão equilibrada e económica que só acena com um hombreiro.
Danzai, prendas, danzai. A esperança do baile e os homens é deixarmos-nos levar pelas roupas. Havia-nos secar a vergonha.
Claro que, se calhar, simplesmente estão a celebrar um golo e tudo o que escreví é uma parvoice!icon pinza

icon englandHere these clothes that are not drying. They are dancing contemporary dance.
Its owner may be a beer and cigar fan who shouts and insults everyone for whatever.
But this cheerful colour clothing, bold shapes, dance to the music of wind an all’improviso choreography, being carried away. Life is simply this: let yourself go. As good dance. Even traditional dance liberated from the straitjacket of coros y danzas. Let yourself go sometimes by your own, which is the hardest. Or let yourself go, as in this clothesline, by your shadow, which sometimes horrified. Or let yourself go by the contact with whoever you touch, it is not easy to live in dance-contact.
The shape of the legs of the pants, so feminine, so elegant and twisted. That contortionist yellow shirt, and so balanced and economic garnet shirt that only moves a shoulder.
Dance, garments, dance. The men’s hope with dancing is to let ourselves go by the clothes. Our dry would shame.
Sure, maybe they are just celebrating a goal and everything I wrote is nonsense. icon pinza

Sen comentarios

Deixar unha resposta

%d bloggers like this: